Nesër osht gënjeshtër.
Duhet me e kuptu këtë. Jo intelektualisht. Jo si ni citim i mirë motivues. Si ni e vërtetë themelore që duhet me ndryshue si jeton.
Nesër nuk ekziston. Nuk ka ekzistu kurrë. Nuk do ekzistojë kurrë.
Ka vetëm sot. Vetëm tash. Vetëm këtë frymëmarrje, këtë moment, këtë rrahje zemre.
Gjithçka tjetër osht ni histori që i tregon vetes me e shmangë urgjencën e të tashmes.
Gënjeshtra që jetojmë
Jetojmë sikur nesër osht i garantuem. Sikur kemi kohë të pakufishme. Sikur gjënat që kanë rëndësi mundin me pritë.
Nesër do filloj me ngrânë ma mirë.
Nesër do e kem atë bisedë të vështirë.
Nesër do punoj në qëllimet e mia të vërteta.
Nesër do bëhem ai që jam destinuem me qenë.
Nesër. Nesër. Nesër.
Por nesër nuk vjen kurrë. Kur mbrin, osht sot. Dhe sot, disi, nuk osht kurrë dita e duhun. Ka gjithmonë ni nesër tjetër ku me i shtyrë gjënat.
Kështu kalojnë jetë të tëra të pajetueme. Jo përmes dështimit dramatik. Përmes shtyrjes së pafundme.
E vërteta e pakëndshme
Ndoshta nuk ke nesër.
E di se tingëllon dramatike. E di se e ke ndju para dhe ke ra me sy. Por rri me të për ni moment.
Ndoshta nuk ke nesër.
Personat vdesin çdo ditë. Personat e rinj. Personat e shëndetshëm. Personat që kishin plane për javën e ardhme dhe vitin e ardhëm dhe dekadën e ardhme. Personat që supozuen se nesër ish i garantuem.
Dhe edhe nëse ke nesër, nuk do jetë nesëri që e imagjinon.
E ardhmja nuk osht vazhdim i së tashmes. Nuk osht e parashikueshme. Nuk osht e kontrollueshme. Jeta që je duke e ruajt veten për të, kushtet perfekte që je duke pritë, versioni i vetes që mendon se do bëhesh magjikisht - asni prej tyre nuk osht i garantuem.
E vetmja gjë që ke osht tash.
Pse i gënjejmë vetes
Arsyeja pse besojmë në nesër osht frika.
Sot osht i pakëndshëm. Sot kërkon veprim. Sot kërkon që t'i përballosh gjënat që ke qenë duke i shmangë.
Nesër të liron prej grepit.
Nëse ndryshimi ndodh nesër, nuk duhet me ba asgjë sot. Mundesh me qëndruar i rehatshëm. Mundesh me vazhdua me skrollu. Mundesh me e mirëmbajtë iluzionin që je duke ba progres pa ba vërtetë asgjë.
Nesër osht parajsa e prokrastinatorit. Strehimi i frikacakut. Justifikimi perfekt për mosshfaqjen kurrë.
Dhe pjesa ma e vrazhdë? Nesër ndihet produktiv. Ndihet sikur ke marrë ni vendim. "Do e bâj nesër" tingëllon si ni plan. Tingëllon si angazhim.
Nuk osht as njëna.
Osht ni gënjeshtër që i tregon vetes me e shmangë parehatin e tashit.
Gjënat nuk janë si duken
Ja ni e vërtetë tjetër që duhet me ndju: (Lexo me shume rreth Sistemet ditore.)
Gjënat nuk janë si duken.
Jeta që mendon se ke osht pjesërisht iluzion. Historia që tregon për veten osht pjesërisht fiksion. Siguria që ndien osht pjesërisht konstrukt.
Mendon se e din si funksionojnë gjënat. Mendon se e kupton situatën tande. Mendon se modelet do vazhdojnë dhe e ardhmja do jetë e parashikueshme.
Por realiteti osht ma i çuditshëm se historia që tregon për të.
Personat që beson do të surprizojnë. Situatat që duken stabile do shemben. Mundësi që kurrë nuk i imaginove do shfaqen. Sfida që kurrë nuk i prité do dalin.
Nuk je në kontroll të historisë. Mezi je edhe autor. Je ni personazh në ni narrativë që shkruhet në kohë reale prej forcave që nuk i kupton plotësisht.
Kjo nuk osht me të trembë. Osht me të zgjue.
Nëse gjënat nuk janë si duken, atëherë iluzioni i kontrollit osht vetëm kaq - iluzion. Dhe kapja për këtë iluzion, pritja për momentin perfekt, planifikimi për ni nesër të parashikueshëm, osht lojë budallai.
E vetmja përgjigje
Cila osht e vetmja përgjigje e mençur ndaj ni bote ku nesër osht i pasigurt dhe gjënat nuk janë çka duken?
Veprim. Tash.
Jo veprim i pamatur. Jo veprim impulsiv. Por veprim i qëllimshëm, i vetëdijshëm, i momentit të tashëm.
Thuaje gjënën që duhet me u thânë. Sot.
Bâje punën që duhet me u ba. Sot.
Bâje ndryshimin që duhet me u ba. Sot.
Bëhu ai që duhet me u ba. Sot.
Jo sepse nesër ndoshta nuk vjen. Sepse sot osht e vetmja ditë që ekziston.
Gjënat që je duke i shmangë
Çka je duke shtyrë?
Ji i ndershëm.
Cilën bisedë je duke e shmangë?
Cilin vendim je duke e vonue?
Cilën të vërtetë nuk je duke e thânë?
Cilin veprim nuk je duke e marrë?
Cilin ndryshim nuk je duke e ba?
Çdo njëra prej këtyne gjënave po të kushton. Jo nesër. Sot. Tash.
Pesha e asaj çka je duke shmangë osht në supet e tua vazhdimisht. Të kullojnë energjinë. Të zë mendjen. Krijon ankthin e nivelit të ulët që të ndjek kudo.
Dhe asni prej tyre nuk do zgjidhet vetë. Biseda që je duke e shmangë nuk do bëhet ma e lehtë me kohë. Vendimi që je duke e vonue nuk do bëhet ma i qartë. Ndryshimi që je duke i rezistue nuk do bëhet ma pak i nevojshëm.
Nesër do jetë saktësisht aq i pakëndshëm sa sot. Ndoshta ma shumë. Sepse do kesh ni ditë tjetër shmangjeje pas teje. Ni shtresë tjetër faji. Ni arsye tjetër me dyshue në veten. (E lidhur: Loja e Gjatë.)
Shfaqu tash
Ja çka dua me ba:
Ndalo me pritë leje.
Ndalo me pritë kohën e duhun.
Ndalo me pritë siguri.
Ndalo me pritë motivim.
Ndalo me pritë që dikush tjetër me shku i pari.
Ndalo me pritë.
Koha osht tash. Koha osht gjithmonë tash. Nuk ka kohë tjetër.
Gjithçka që don osht në anën tjetër të asaj çka je duke shmangë. Çdo version i vetes për të cilin ëndërron ekziston përmes veprimeve që refuzon me marrë.
Gënjeshtra e nesërit të lë me ëndërru pa ba. Me imagjinu pa implementu. Me planu pa performu.
Por ëndrrat pa veprim janë thjesht argëtim. Imagjinata pa implementim osht thjesht fantazi. Planet pa performancë janë thjesht vetëgënjeshtër.
Bota e vërtetë
Ja si duket bota e vërtetë:
Askush nuk po vjen me të shpëtu. Askush nuk do ta bajë për ty. Askush nuk do të trokasë në sup dhe me të thânë që osht radha jote.
Personat që jetojnë jetë të jashtëzakonshme nuk janë ma të talentuem ose ma me fat ose ma të begatuem. Janë ata që ndaluen me pritë. Janë ata që vepruen kur të gjithë tjerët ishin duke planu. Janë ata që vendosën që sot ish e vetmja ditë që kishte rëndësi.
Nesër osht ni gënjeshtër që mediokritet i tregojnë vetes me justifiku mosveprimin e tyne.
Ti nuk je mediokër.
Por do bëhesh mediokër nëse vazhdon me pritë ni nesër që nuk vjen kurrë.
Ji AI NJËRI që vepron
Kjo osht çka kërkon JI AI NJËRI.
Jo qëllim. Veprim.
Jo plane. Ekzekutim.
Jo nesër. Sot.
Identiteti që don me ndërtu ndërtohet në veprim, jo mendim. Jeta që don me jetu jetohet në të tashmen, jo në të ardhmen. Personi që don me u ba bëhet në bërje, jo në pritje.
Nesër osht gënjeshtër.
Çka do bash për këtë sot?
Tash?
Në këtë moment që osht i vetmi moment që ke vërtetë?
Ji ai njëri që vepron.
Ndërsa të gjithë tjerët janë duke pritë.
---
Gati ta vesh ne praktike? Vlereso sistemin tend te disiplines ditore dhe shiko ku qendroni vertet.
