Njerezit e trajtojne disiplinen si ndeshkim. Nuk eshte keshtu. Disiplina eshte forma me e thelle e veterespektit. Nuk e disiplinon veten sepse e urren veten. E disiplinon veten sepse e do personin qe po behesh.
Lexoje perseri. Lere te zere vend.
Bota te ka shitur nje genjeshter per disiplinen. Se eshte e ngurte. Se eshte e ftohte. Se merr gezimin nga jeta dhe e zevendesoi me detyrim. Ajo genjeshter u tregua nga njerez qe nuk qendruan kurre mjaft gjate me diçka per te ndjerë lirine ne anen tjeter.
Sepse kjo eshte ajo qe disiplina te jep vertet. Liri. Lirine per te mos menduar nese do ta besh punen sot. Lirine e nje trupi qe pergjigjet kur e ke nevoje. Lirine e nje mendimi qe eshte i qarte sepse e ke trainuar te jete i qarte. Lirine e besimit ne vete, monedha me e çmueshme qe do te fitosh ndonjehere.
Keqkuptimi
| Disiplina si Ndeshkim | Disiplina si Kushtim | |
|---|---|---|
| Motivimi | Frika nga deshtimi, faj, turp | Dashuria per personin qe po behesh |
| Ndihet si | Kufizim, privim, kontroll | Praktike, ritual, veterespekt |
| Qendrueshmeria | Digjet, vullneti eshte i kufizuar | Zgjat, identiteti merr persiper |
| Kur humb nje dite | Spirale turpi dhe braktisje | Kthehesh pa drama |
| Çfare po mbron | Imazhin tend te disiplnes | Marredhenien tend me veten |
| Rezultati afatgjate | Merzitje dhe pasqendrueshmeri | Automatizem, behet kush jesh |
Shumica e njerezve e lidhin disiplinen me privimin. Mendojne per gjerat qe nuk mund te kene. Ushqimin qe nuk mund ta hane. Gjumin qe nuk mund ta marrin. Argetimet pas te cilave nuk mund te vrapojne. Dhe nga ky kendveshtrim, disiplina duket si burg.
Por ky kendveshtrim eshte i mbrapstem.
Disiplina nuk ka te beje me çfare heq dore. Ka te beje me çfare fiton. Heq dore nga butoni i snooze-it dhe fiton nje ore te jetes tende. Heq dore nga lëvizjet e vona nate dhe fiton nje mendje te mprehte ne mengjes. Heq dore nga genjeshtra e rehatshme dhe fiton aftesine per te pare veten ne pasqyre pa dridhur.
Edhe une i rezistoja disiplnes si te gjithe te tjeret. Mendoja se do te me bente dikush mekanik. Dikush pa gëzim. Dikush qe mat çdo gje dhe nuk ndjen asgje. Kisha gabim. Disiplina nuk me beri me pak njerezor. Me beri me njerezor. Sepse sa me pak kohe kaloj duke luftuar me veten per ato qe duhet te bej, aq me shume kohe kam per te jetuar vertet.
Mendo per periudhen me te padisiplinuar te jetes tende. Ishe i lire? Vertet i lire? Apo ishe skllav i çdo impulsi, çdo deshire, çdo valeje emocionale? Kjo nuk eshte liri. Eshte kaos i veshur me masken e lirise.
Kushtimi ne Praktike
Kur nje murg zgjohet ne 4 te mengjesit per t'u lutur, askush nuk e quan ndeshkim. E quajne kushtim. Kur nje artist i arteve marciale stervit te njejtin shkelm dhjete mije here, askush nuk e quan vuajtje. E quajne mesuarje. Kur nje nene zgjohet çdo dy ore per te ushqyer femijen e saj, askush nuk e quan disipline. E quajne dashuri.
Pse atehere, kur te ngjall herët per te punuar ne veten tend, e quan ndeshkim?
Eshte e njejta gje. Po i kushtohen diçkaje me te madhe se rehatie jote. Po thuash, me veprimet e tua, se personi qe po behesh ka me shume rendesi se personi qe ishe dje. Kjo nuk eshte ndeshkim. Eshte forma me e larte e vetedashuries qe shumica e njerezve nuk do ta kuptoje kurre.
I bej gjashte praktikat e mia ditore jo sepse dikush po shikon. Jo sepse ka nje pike. I bej sepse jane kushtimi im ndaj personit qe po ndertoj. Puna e vetes me te larte. Shtytje. Puna me frymemarrjen. Meditim. Afirmime. Krijim. Secila eshte nje lutje. Jo ndaj diçkaje jashte meje. Ndaj asaj brenda meje qe refuzoj ta le te vdes. (Eksploro me shume te Sistemet ditore.)
Kur e koncepton disiplinen si kushtim, çdo gje ndryshon. Alarmi nuk eshte nje nderprerje. Eshte nje thirrje per praktike. Dushi i ftohte nuk eshte torture. Eshte nje kujtese qe mund te besh gjera te veshtira para se shumica e njerezve te hapin syte. Stervitja nuk eshte nje barrë. Eshte nje oferte.
Dhe kjo eshte ajo qe askush nuk te tregon. Sapo ke qene i kushtuar mjaft gjate, disiplina zhduket. Behet identitet. Nuk duhet te detyrosh veten te lash dhembet. Thjesht e ben. E njejta automatizim ndodh me çdo praktike ndaj te ciles zotohesh mjaft gjate. Rezistenca zbehes. Ajo qe mbetet eshte thjesht kush jesh. (E lidhur: Struktura eshte Liri.)
Testi eshte i Perditshëm
Kushtimi nuk provohet ne momentet e medha. Provohet ne ato te merzitshme. Dita kur nuk ndihesh. Dita kur asgje nuk shkon mire. Dita kur trupi te dhemb dhe mendja te thote te kalosh vetem kete here. Ky eshte testi. Dhe e kalon ose deshtoi çdo mengjes.
Kam deshtuar. Shume here. Nuk po shkruaj kete si dikush qe ka rekord perfekt. Po shkruaj kete si dikush qe deshtu mjaft here per te kuptuar çmimin e deshtimit. Kur kalon praktiken, asgje dramatike nuk ndodh. Kjo eshte kurthi. Ndihesh mire. Ndoshta edhe i liruar. Por diçka e vogel brenda teje plasaritje. Nje fill besimi mes teje dhe vetes tende erodet. Dhe nese e terhiqesh ne ate fill mjaft here, e gjithe gjeja shperthën.
E kam vezhguar. Me veten time. Me njerezit qe me interesojne. Shperbashkimi nuk u njoftua. Ndodh ngadale. Nje mengjes i kaluar behet nje jave e kaluar. Nje jave e kaluar behet nje identitet i kaluar. Dhe nje dite shikon ne pasqyre dhe nuk njeh personin qe kthen shikimin.
Kjo eshte arsyeja pse e trajtoj praktiken time si te pa-negociueshme. Jo sepse jam i ashper me veten. Sepse jam i kushtuar vetes. Ka nje ndryshim. Ashpersia thyhet. Kushtimi perkulet por nuk thyhet.
Nese po lexon kete dhe ke rene nga praktika jote, nuk jam ketu per te te turperuar. Jam ketu per te te treguar te verteten. Mund te fillosh perseri sot. Tani. Jo te Henen e ardhshme. Jo muajin e ardhshem. Tani.
Nje shtytje. Nje frymemarrje. Nje bisede e sinqerte me veten. Atje fillon kushtimi.
Dhe sapo te filloje, e mbron me jeten tende. Sepse eshte jeta jote. Versioni i disiplinuar i teje nuk eshte ndonje fantazi e ardhshme. Eshte ti qe eshte i disponueshem ne momentin qe vendos te ndalosh negocimin dhe te fillosh ndertimin.
Disiplina nuk eshte çmimi qe paguan. Eshte dhurata qe i jep vetes.
Trajtoje si te tille.
---
Gati ta vesh ne praktike? Vlereso sistemin tend ditor te disiplnes dhe shiko ku qendroni vertet.
