Dhe nëse edhe zemra gabon dhe shpirti gjithashtu, atëherë me siguri nuk mundem me i besu mendjes sime çka me ba.
Kjo osht pasiguria ma e thellë.
Kur të gjitha sistemet e tua të udhëheqjes së brendshme konfliktohen, ku kthehesh?
Tri zânat
Kemi burime të shumëfishta të udhëheqjes së brendshme.
Zemra flet përmes emocionit. E ndien çka osht e drejtë. E din përmes tërheqjes dhe zmbrapsjes, dëshirës dhe frikës.
Shpirti flet përmes dijenisë ma të thellë. Quaje intuitë, vetja e lartë, urtësia e brendshme. Operon nën vetëdijen e ndërgjegjshme por shfaqet në momente qartësie.
Mendja flet përmes logjikës. Analizon, kalkulon, arsyeton. Ndërton argumente dhe peshon dëshmitë.
Idealisht, këto përputhen. Shpesh, nuk përputhen.
Kur konfliktohen
Zemra don ni gjë. Ndien e tërhjekun drejt ni zgjedhjeje që logjikisht nuk ka kuptim. (Lexo me shume rreth Vlerat themelore.)
Mendja don ni tjetër. Ka kalkulue rrugën optimale, por ndien gabim disi.
Shpirti duket i largët. Nuk mundesh me i hyrë urtësisë së tij. Ose ma keq, duket se sugjeron diçka të ndryshme prej të dyve zemrës dhe mendjes.
Çka bân?
Kufijtë e zemrës
Zemra mundet me gabu.
Mundet me dashtë çka dëmton. Mundet me u tërhjekë nga çka shkatërron. Mundet me ngatërru intensitetin me rëndësi, kiminë me kompatibilitet.
Ndjekja e zemrës verbërisht çon në katastrofë. Jo gjithmonë. Por mjaft shpesh që zemra vetëm nuk osht udhëheqje e mjaftueshme.
Zemra duhet me u konsultu, jo me iu bindu pa pyetje.
Kufijtë e mendjes
Mendja gjithashtu mundet me gabu.
Mundet me racionalizue çdo gjë. Mundet me ndërtu raste logjike për vendime të tmerrshme. Mundet me optimizu për qëllimet e gabueme.
Mendja punon me informacionin që ka, që osht gjithmonë i paplotë. Nuk mundet me faktorizue çka nuk e din. Nuk mundet me kalkulue çka nuk matet. (E lidhur: Ti e krijon jetën tande.)
Logjika vetëm humbet shumë.
Me rri me pasigurinë
Ndonjëherë qartësia nuk vjen.
Zânat konfliktohen dhe asni zgjidhje nuk shfaqet. Nuk mundesh me vendosë sepse asni opcion nuk ndien qartësisht i drejtë.
Kjo osht e pakëndshme. Duam siguri. Duam udhëheqje të qartë.
Por ndonjëherë përgjigja e drejtë osht me rri me pasigurinë. Me pritë. Me mos e detyrru ni vendim para se të jetë gati.
Nxitimi përmes këtij shqetësimi shpesh çon në vendime ma të këqija se pritja.
Ji AI NJËRI
AI NJËRI i përballon kësaj pasigurie.
Nuk pretendon qartësi të rreme. Nuk i injoron zânat e brendshme konfliktuese. Nuk e detyron zgjidhjen para se të shfaqet natyrshëm.
AI NJËRI i dëgjon të gjitha zânat. Zemrën, shpirtin, mendjen. Integron çka mundet me u integru. Rrin me çka nuk mundet me u zgjidhë. (E lidhur: Ke lirinë me u ndryshu.)
AI NJËRI vepron pavarësisht pasigurisë kur veprimi kërkohet. Pret kur pritja osht ma e mençme. Pranon që mos-ditja osht ndonjëherë pozicioni ma i ndershëm.
Dhe nëse edhe zemra gabon dhe shpirti gjithashtu, atëherë me siguri nuk mundem me i besu mendjes sime çka me ba.
Kur të gjitha burimet e udhëheqjes konfliktohen, je në terren të thellë.
Ji ai njëri që nuk panikoset në këtë terren.
Ji ai njëri që dëgjon me kujdes të gjitha zânat.
Ji ai njëri që gjen urtësi në vetë pasigurinë.
Ndonjëherë pyetja osht ma e vlefshmе se çdo përgjigje.
Rri me të.
---
Gati ta vesh ne praktike? Kontrollo harmonizimin e identitetit tend dhe shiko ku qendroni vertet.
