Ka ni luftë që po ndodh brenda teje.
Çdo moment të çdo dite, ka ni betejë për kontroll. Në ni anë: mendimet e tua, frikënat e tua, llafazania jote e pafundme mendore. Në anën tjetër: ti. Ti i vërteti. Ai që ekziston nën zhurmë.
Shumica e personave e humbin këtë luftë pa ditë kurrë se po luftonin.
Besojnë se janë mendimet e tyne. Ndjekin çdo frikë. Bindën çdo impuls. E lajnë mendjen me vrapue e çmendun ndërsa ata pengohen pas saj, të lodhun dhe të hutum, duke pyet veten pse nuk mundin me gjetë paqe.
Por ja e vërteta që ndryshon gjithçka:
Ti nuk je mjeshtri, mend. Unë jam mjeshtërmendja.
Mendja si mjet
Mendja jote osht ni instrument. Ni i fuqishëm. Ndoshta mjeti ma i sofistikum në ekzistencë. Por ende osht mjet. Ni shërbëtor. Ni kompjuter që vrapojnë programe.
Problemi osht se shumica e personave kurrë nuk mësuen me e përdorë drejt. Kështu mjeti vrapojnë i çmendun. Shërbëtori bëhet mjeshtër. Kompjuteri fillon me marrë vendime ndërsa operatori rri i pafuqishëm para ekranit. (Lexo me shume rreth Vetevleresimi.)
Kur identifikohesh me mendimet e tua, bëhesh skllavi i tyne. Çdo shqetësim bëhet shqetësimi yt. Çdo frikë bëhet frika jote. Çdo impuls i rastësishëm bëhet komandë që duhet me u ndjekë.
Nuk i zgjodhe këto mendime. Dolën. Prej kushtëzimit. Prej përvojës së kalume. Prej reakcioneve kimike që nuk i kontrollon. Dhe prapë i trajton sikur janë udhëzime të shenjta prej vetes sate ma të thellë.
Nuk janë.
Janë thjesht mendime. Ngjarje mendore. Jo ma domethënëse se ni re kalimtare përveçse nëse vendos me u dhânë domethënie.
Vëzhguesi
Ja ni eksperiment:
Mbyll sytë. Prit që ni mendim me dâlë. Çfarëdo mendimi.
Tash vëre: Kush po pret mendimin? Kush e vërejti kur mbriti?
Ai vëzhgues je ti.
Jo mendimi. Ai që sheh mendimin. Ka ni distancë mes teje dhe aktivitetit tand mendor. Ni hapësirë. Dhe në atë hapësirë qëndron liria jote.
Kur thua "Jam i ankthshëm," je duke u identifiku me ankthin. Je shkrirë me të. Ke ba ai.
Por kur thua "Vërej se ankth po del," diçka ndryshon. Je vërejtuesi. Dëshmitari. Ankthi osht thjesht ni model moti që kalon. Nuk osht kush je.
Kjo nuk osht trik semantik. Kjo osht ripozicionim themeltar i identitetit tand. Prej brendësisë së stuhisë te qielli që përmban stuhinë.
Meditimi
Kur meditoj, përdori ni frazë që ka ndërru lidhjen time me mendjen time:
"Ti nuk je mjeshtri, mend. Unë jam mjeshtërmendja."
E përsëris kur mendimet mundohen me më tërheqë. Kur shqetësimet kërkojnë vëmendje. Kur mendja insiston që shqetësimet e saja janë urgjente dhe duhet me u adresu menjëherë.
"Ti nuk je mjeshtri, mend. Unë jam mjeshtërmendja."
Osht ni deklaratë sovraniteti. Ni rimarrje e fronit. Ni kujtesë që unë jam ai në krye, dhe mendja punon për mua, jo e kundërta.
Kjo nuk osht për shtypjen e mendimeve ose arritjen e ndonjë gjendjeje mendore të zbrazët. Mendimet do dalin. Kjo osht çka bajnë mendjet. Ndryshimi osht në lidhjen tande me ta.
Para: Ishe ni gjethe e fryrë prej çdo ere mendore.
Pas: Je qielli. I gjerë. I pandryshum. Duke vëzhgu motin pa u ba ai.
Pse ka rëndësi
Mundesh me mendu se kjo osht thjesht fjalë meditimi. Abstraksion shpirtëror. I këndshëm në teori por i parëndësishëm për jetën e vërtetë.
Asgjë nuk mundet me qenë ma larg së vërtetës.
Çdo vendim i keq që ke marrë ndonjëherë erdhi prej identifikimit me ni mendim ose emocjon. Çdo herë që the diçka që u pendove, bâre diçka që të dëmtoi, veprove kundër vlerave të tua. Ndodhi sepse besove se ishe impulsi yt. U shkrirë me reaksionin dhe e le me ngitë.
Kur rikthe pozicionin tand si mjeshtërmendja, diçka ndryshe ndodh.
Ni mendim del: "Duhet me e ngrânë tërë këtë picë."
Në vend se bindesh ose rezistosh, vëzhgon. "Interesante. Ka ni dëshirë. Ndihet urgjente. Por nuk jam dëshira. Jam ai që vëren dëshirën."
Prej këtij pozicioni, mundesh me zgjedhë. Me vetëdije. Me qëllim. Nuk je ma kukull. Je ai që tërheq fijet.
Tirania e pavetëdijes
Shumica e personave jetojnë në gjendje pavetëdije kronike. Jo të fjetur në kuptim fizik, por të identifikuem aq plotësisht me aktivitetin e tyne mendor që nuk kanë idenë kush janë vërtetë. (E lidhur: Ndalo Së Prituri Për Leje.)
Mendojnë se janë opinionet e tyne. Preferencat e tyne. Reaksionet e tyne. Gjykimet e tyne. Komentari i tyne i pafundëm për gjithçka që ndodh rreth tyne.
Kjo osht burgë. Ni burgë shumë e rehatshme që shumica e personave kurrë nuk kuptojnë se janë në të. (E lidhur: Krijo Trashëgiminë Tënde.)
Hekurat janë të bâme prej mendimesh që beson se janë ti. Brava osht identifikimi yt me mendjen. Dhe çelësi osht njohja që nuk je mendimet e tua.
Je menduesi.
Jo. Ma thellë se kaq.
Je ai vetëdijshëm për menduesin.
Mjeshtëri praktike
Ta dish këtë intelektualisht osht hapi i parë. Me e jetu osht udhëtimi.
Praktiko pauzën. Mes stimulit dhe përgjigjes, ka ni hapësirë. Në atë hapësirë qëndron liria jote. Para se reagon ndaj çkadoqoftë, pauzë. Vëre impulsin. Njoh se nuk je impulsi. Pastaj zgjedh përgjigjen me vetëdije.
Etiketo mendimet e tua. Kur del ankth, thuaj nga brenda: "Ankth osht prezent." Kur vjen zemërimi: "Zemërim osht prezent." Ky ndryshim i thjeshtë gjuhësor të lëviz prej identifikimit te vëzhgimi.
Pyet urgjencën. Mendja don me kriju emergjenca të rreme. Kjo duhet me u trajtue menjëherë. Duhet me u shqetësu për këtë tash. Shumicën e kohës, po gënjen. Pothuajse asgjë nuk osht aq urgjente sa mendja pretendon. Njoh modelin.
Medito ditore. Jo me ndalu mendimet por me praktiku pozicionin e vëzhguesit. Çdo herë që vëren se ke qenë i humbun në mendim dhe kthehesh te vetëdija, forcon muskulin e ndërgjegjes. Praktikon me qenë mjeshtërmendja.
Ndryshimi i identitetit
Ja çka ndodh kur e brendëson vërtetë këtë:
Pushon me u kontrollu prej frikës. Frika ende del. Por nuk e ngit ma makinën. E vëzhgon, e kupton mesazhin e saj, dhe zgjedh nëse vepron mbi të.
Pushon me u rrëmbye prej emocjonit. Zemërim, trishtim, frustrim. Vizitojnë. I ndien plotësisht. Por nuk bëhesh ata. Kalojnë nëpër ty si mot.
Fiton aftësinë me zgjedhë. Jo prej reaksionit. Prej qartësisë. Prej pozicionit të mjeshtërmendjes që vëzhgon të gjitha inputet dhe vendos me vetëdije çka me ba.
Kjo osht liri. Liri e vërtetë. Jo liri prej mendimesh ose emocjonesh, por liri prej të qenit skllav i tyne.
Ji AI NJËRI që komandon
Kjo osht thelbi i JI AI NJËRI.
Jo dikush i shtyrë prej psikologjisë së vet. Jo ni gjethe në erën e impulsit dhe reaksionit. Por ai që mban qendrën. Ai që vëzhgon pa u konsumue. Ai që zgjedh në vend se thjesht reagon.
Mendja jote do rezistojë këtë. Ka qenë mjeshtër për shumë kohë. Nuk don me u ba shërbëtor. Do mundohet me të bindë që kjo osht e pamundshme, jopraktike ose e rrezikshme.
Shih këtë rezistencë me dâlë. Shih për çka osht. Ni mendim tjetër. Ni përpjekje tjetër me mirëmbajtë kontrollin.
Dhe përgjigju:
"Ti nuk je mjeshtri, mend. Unë jam mjeshtërmendja."
Pastaj rri prapa në fronin tand. Dhe shih mendjen me ra në rreshtë.
Ji ai njëri që komandon.
---
Gati ta vesh ne praktike? Mat ndryshimin tend te identitetit dhe shiko ku qendroni vertet.
