Ma lër me të tregue diçka për urrejtjen.
Kur urren diçka te dikush tjetër, kur dikush të provokon aq thellë që mezi mundesh me qenë rreth tij, kur sjellja e tij të bân gjakun me vlu për arsye që nuk mundesh me i shpjegu plotësisht, nuk je duke i pa ata.
Je duke pa veten.
Ose ma saktësisht, je duke pa pjesën e vetes që e refuzove kohë ma parë. Pjesën që e kyçe në ni kuti dhe e hodhe çelësin. Pjesën që vendose se ish e papranueshme, e padashun, e turpshme.
Dhe tash ecën rreth në trupat e personave tjerë, duke të provoku sa herë e sheh.
Kutia e pjesëve të refuzueme
Ja si funksionon:
Kur ishe i ri, ishe gjithçka. I zëshëm dhe i qetë. Trim dhe i turpshëm. Agresiv dhe i butë. Çrregullt dhe i saktë. Përmbanin shumësi sepse nuk kishe mësu ende me e redaktu veten.
Pastaj mësove.
Prindërit e tu thanë: Mos ji aq i zëshëm. Kështu e fute zërin e lartë në ni kuti.
Mësuesit e tu thanë: Mos ji aq emocional. Kështu e fute emocjonin në ni kuti.
Bashkëmoshatarët e tu thanë: Mos ji aq i ndryshëm. Kështu e fute veçantinë në ni kuti.
Shoqëria tha: Mos ji aq shumë. Kështu e fute plotësinë tande në ni kuti.
Kuti pas kutie. Vit pas viti. Derisa versioni i vetes që ecte rreth botës ish ni fraksion i kuruar me kujdes i personit të plotë që dikur ishe.
Kjo quhet adaptim. Osht i nevojshëm për mbijetesë. Por vjen me ni kosto.
Kostoja osht që nuk je i plotë. Pjesë të tua janë të kyçuna larg, të papâme dhe të pashprehuna. Dhe nuk zhduken. Presin. Dhe shfaqen në mënyrat ma të papërshtatshme.
Provokimi osht hartë
Kur dikush të provokon, kushtoji vëmendje.
Jo atyre. Vetes.
Pyet: Çka saktësisht po më shqetëson? Ji specifik. A osht arroganca e tyre? Egoizmi? Mungesa e konsiderimit? Dobësia? Emocjoni i tepruar?
Çkadoqoftë, kjo osht harta jote.
Kjo osht tipari që e refuzove te vetja. Pjesa që vendose se nuk ish në rregull. Aspekti i njerëzisë sate që e kyçe larg aq kohë ma parë që harrove se dikur ish jotja.
E urren te ta sepse nuk e pranove te vetja.
Personi arrogant të provokon sepse e refuzove vetëbesimin tand. (Lexo me shume rreth Identiteti i hijes.)
Personi egoist të provokon sepse i refuzove nevojat e tua.
Personi emocional të provokon sepse e refuzove ndijësinë tande.
Personi i dobët të provokon sepse e refuzove vulnerabilitetin tand.
Kjo nuk osht e këndshme me ndju. Osht shumë ma lehtë me besu se ata janë problemi. Që reaksioni yt osht i justifikuem. Që kushdo do ndiente kështu rreth dikujt kaq dukshëm me të meta.
Por intensiteti i reaksionit tand thotë të vërtetën. Mospëlqimi i lehtë osht thjesht preferencë. Urrejtja viscerale osht pasqyrë.
Pasqyra e dashurisë
Tash ja ku bëhet interesante.
I njëjti mekanizëm funksionon në të kundërtën.
Çka don thellësisht te tjerët, çka admiron pothuajse deri në pikën e adhurimit, çka të tërheq te persona të caktuem si magnet - këto janë gjithashtu pjesë të tua.
Pjesë që gjithashtu i refuzove.
Dallimi osht se këto refuzime ndien ma pak dhimbshme. Nuk i kyçe këto tipare sepse ishin të turpshme. I kyçe sepse ndiheshin shumë të mira. Shumë të ndritshme. Shumë me shpresu.
Dikush të tha mos me qenë shumë vetëbesues. Kështu admiron vetëbesimin te tjerët sepse e braktise te vetja.
Dikush të tha se ëndrrat kreative ishin jopraktike. Kështu adhurosh artistët sepse e vrave artistin brenda.
Dikush të tha se gëzimi ish naiv. Kështu tërhiqesh nga personat gëzueshëm sepse gëzimi yt osht i varrun nën vite serioziteti të sforcuem. (E lidhur: I dizajnuem me fitu, i programuem me dështue.)
Gjënat që don te tjerët janë gjënat që hoqe dorë prej së qenit.
Marrja e vetes mbrapa
Atëherë çka bân me këtë informacion?
Shko merr veten mbrapa.
Kjo nuk osht metaforë. Osht punë e vërtetë. Rimarrje. Integrim.
Hapi i parë: Identifiko çka të provokon. Bâ ni listë. Kush të çmend dhe pse? Ji i ndershëm dhe specifik. Këto janë tiparet që i refuzove.
Hapi i dytë: Identifiko çka admiron thellësisht. Bâ ni listë tjetër. Kush të inspron dhe çka saktësisht admiron për ta? Këto janë tiparet që i braktise.
Hapi i tretë: Pranoji të gjitha. Shih të dyja listat dhe njoh se çdo send osht ti. Jo ata. Ti. Pjesë të vetes që ke qenë duke i outsource-u te personat e tjerë në vend se me i shprehë drejtpërdrejt.
Hapi i katërt: Rimarr. Fillo me i shprehë këto tipare. Fillo i vogël. Nëse e refuzove assertivitetin, praktiko thânien jo. Nëse e braktise kreativitetin, krijo diçka. Nëse hoqe dorë prej gëzimit, bâ diçka thjesht sepse osht zbavitëse.
Ky osht integrim. Sjellës e pjesëve të mërgueme në shtëpi. Bërja i plotë përsëri.
Imperativi i plotësisë
Pse ka rëndësi kjo?
Sepse nuk mundesh me qenë plotësisht i gjallë ndërsa refuzon pjesë të vetes. Nuk mundesh me qenë plotësisht i fuqishëm ndërsa mohon fuqinë tande. Nuk mundesh me qenë plotësisht dashurues ndërsa urren njerëzinë që sheh te tjerët.
Çdo refuzim krijon ni hije. Dhe hijet nuk zhduken thjesht sepse i injorosh. Shfaqen në lidhjet e tua. Në reaksionet e tua. Në boshllëqet mes kush je dhe kush don me qenë.
Ankthi që ndien osht pjesërisht tensioni i mbajtjes së vetes në ni kuti.
Lodhja që ndien osht pjesërisht energjia e nevojshme me shtyp çka osht natyrore.
Zbrazëtia që ndien osht pjesërisht mungesa e pjesëve që i braktise.
Nuk je i prishun. Je thjesht i shpërnda. Copat e tua janë të fshehuna në kutia që i bâre dekada ma parë. Copa tjera janë të projektueme te personat që don dhe urren.
Puna jote osht me i mbledhë përsëri.
Guximi me qenë i plotë
Kjo kërkon guxim.
Kërkon guxim me pranu që urrejtja jote zbulon diçka për ty.
Kërkon guxim me pranu që refuzove pjesë të vetes që kurrë nuk ishin vërtetë gabim.
Kërkon guxim me shprehë çka ke kalu vite duke e shtyp.
Personi që del prej kësaj pune nuk osht versioni i lustruem, i pranueshëm që krijove me i kënaq tjerëve. Personi që del osht i egër dhe i plotë. Plot me kontradikta. I aftë për errësirë dhe dritë. Jo ni markë e kuruar me kujdes por ni qenie njerëzore e vërtetë. (E lidhur: Ke lirinë me u ndryshu.)
Kjo osht e tmerrshme për egon. Egoja e ndërtoi tërë strategjinë e saj rreth të qenit e pranueshme. Rreth përshtatjes. Rreth menaxhimit të asaj çka shohin personat e tjerë.
Por egoja nuk je ti. Egoja osht thjesht ni kuti tjetër ku e fute veten.
Ji AI NJËRI që integron
Kjo osht puna ma e thellë e JI AI NJËRI.
Jo thjesht ndërtimi i zakoneve. Jo thjesht arritja e qëllimeve. Por bërja i plotë. Rimarrja e çdo copë të shpërnda. Integrimi i hijes dhe dritës.
Personi që e ka ba këtë punë osht i rrezikshëm në mënyrën ma të mirë. Nuk provokohen prej tjerëve sepse kanë pranue gjithçka te vetja. Nuk po ndjekin aprovimin sepse kanë aprovue plotësinë e tyne. Nuk janë në luftë me pjesë të njerëzisë së tyne sepse lufta ka mbaru.
Kjo osht liri.
Jo liri prej botës. Liri prej fragmentimit të brendshëm që e bân botën me u ndië si kërcënim.
Ke lindë i plotë. Të mësuen me u nda. Tash osht koha me i mbledhë copat përsëri.
Çdo tipar që urren te tjerët osht ni copë e jotja duke pritë me u rimarrë.
Çdo cilësi që don te tjerët osht ni copë e jotja duke pritë me u shprehë.
Ndalo me e outsource-u veten te personat e tjerë.
Osht koha me e marrë veten mbrapa.
---
Gati ta vesh ne praktike? Merr vleresimin Shadow vs Phoenix dhe shiko ku qendroni vertet.
