Bota osht e dizajnueme me të ba me harru.
Çdo reklamë. Çdo pritshmëri shoqërore. Çdo këshillë me qëllim të mirë prej personave që hoqën dorë prej ëndrrave të tyne shumë kohë ma parë. E gjitha bashkëpunon me të ba me harru kush je vërtetë.
Dhe shumica e personave harrojnë. Bëhen çka prindërit deshën. Çka mësuesit aprovuen. Çka shoqëria shpërbleu. Shtresë pas shtrese, vetja autentike varroset nën pritshmëri, obligime dhe peshën e padurueshme të përshtatjes.
Por diçka në ty kujton. Diçka refuzon me vdekë. Kjo osht pse po e lexon këtë.
Harresa e madhe
Ja si ndodh:
Lindesh i plotë. I kompletum. I pafiltruar. Qan kur don me qa. Qesh kur diçka osht qesharake. Shtrin dorën për çka don pa ndjesi faji. Nuk e ke mësu ende turpin.
Pastaj fillon programimi.
"Mos ji aq i zëshëm." "Ndalo me qenë dramatik." "Pse nuk mundesh me qenë ma shumë si vllau?" "Kjo nuk osht realiste." "Kush mendon se je?"
Çdo korrigjim osht ni vdekje e vogël. Çdo mosaprovim të mëson me fshehë ni copë tjetër të vetes. Derisa arrin moshën e rritur, ke ba ekspert me qenë dikush tjetër. Ni version i kuruar me kujdes i dizajnuem për aprovim.
E quan këtë version "ti". Por nuk osht. Osht ni maskë që harrove se e mbaje.
Pyetja që askush nuk pyet
Kur dikush pyet "Kush je?" shumica e personave përgjigjen me etiketa. Puna e tyre. Lidhjet e tyre. Nacionaliteti. Arritjet ose dështimet e tyre.
Por këto nuk je ti. Këto janë gjana të lidhuna me ty. Rrethana. Role. Identitete të përkohshme që do ndryshojnë ose zhduken.
Pyetja duhet me qenë: Kush je kur të gjitha etiketat hiqen?
Kur nuk je fëmija i dikujt. Partneri i dikujt. Punonjësi i dikujt. Kur nuk je llogaria jote bankare ose trupi ose gabimet e kalueme. Kur nuk je mendimet ose emocionet ose frikënat e tua.
Çka mbetet?
Kjo osht pyetja që shumica e personave kalojnë tërë jetën duke e shmangë. Sepse përgjigja kërkon konfrontim me gjithçka që u thanë se ishin. Dhe zbulim që shumica e saj kurrë nuk ish e vërtetë. (Lexo me shume rreth Vetevleresimi.)
Kush nuk je
Para se mundesh me kujtu kush je, duhet me njohë kush nuk je.
Nuk je mendimet e tua. Mendimet lindin dhe kalojnë si re. Je qielli ku kalojnë.
Nuk je emocionet e tua. Emocionet janë informacion, jo identitet. Zemërimi viziton. Trishtimi viziton. Gëzimi viziton. Je shtëpia ku vizitojnë, jo vizitorët vetë.
Nuk je e kaluema jote. Çka të ndodhi nuk osht kush je. Historia jote të formësoi, por nuk të përcakton. Historia që tregon për të kaluemën osht vetëm kaq - ni histori. Dhe historitë mundin me u rishkru.
Nuk je kushtëzimi yt. Besimet që trashëgove, modelet që mësove, frikënat që absorbove. Asni prej këtyne nuk je ti. Janë programe që vrapojnë në harduerin tand. Programet mundin me u fshi. Përditësu. Zëvendësu.
Nuk je çka mendojnë tjerët për ty. Perceptimi i tyre osht i filtruar përmes plagëve, projeksioneve dhe kufizimeve të tyne. Mundesh me qenë saktësisht i njëjti person dhe me qenë hero për njërin dhe villain për tjetrin. Opinioni i jashtëm thotë ma shumë për vëzhguesin se për të vëzhguemën. (E lidhur: Ke lirinë me u ndryshu.)
Nuk je arritjet ose dështimet e tua. Këto janë rezultate veprimesh, të ndikueme prej faktorëve të panumërt jashtë kontrollit tand. Masin rezultate, jo thelbin. Vlera jote nuk luhatet me rrethanat.
Vetja e vërtetë
Atëherë kush je?
Je vetëdija prapa mendimeve.
Prezenca që vëren emocionet.
Ndërgjegja që ekzistoi para kujtimit të parë dhe do ekzistojë në momentin e frymës së fundit.
Je ai që sheh. Vëzhguesi. Dëshmitari. Dijënia e heshtur që ka qenë konstante përmes çdo ndryshimi, çdo faze, çdo versioni të vetes që ke qenë ndonjëherë.
Kjo nuk osht filozofi. Kjo osht përvojë e drejtpërdrejtë e disponueshme për këdo që ndalet mjaft me e vërejt.
Mbyll sytë. Vëre që je duke vërejt. Ajo vetëdije. Ai je ti.
Gjithçka tjetër osht kostum.
Rruga e kujtesës
Kujtimi kush je nuk osht ushtrim intelektual. Osht praktikë ditore. Ni kthim. Ni heqje.
Vetmia osht hapi i parë. Nuk mundesh me ndju zërin tand në turmë. Nuk mundesh me kujtu veten kur je vazhdimisht i rrethum me pritshmëritë e tjerëve. Kalo kohë vetëm. Jo i shpërqendrum. Jo i argëtum. Thjesht vetëm me veten. Këtu fillon kujtesa.
Pyet gjithçka që beson për veten. Çdo deklaratë "Jam". Çdo "Nuk mundem". Çdo "Kështu jam thjesht". Këto nuk janë të vërteta. Janë besime. Dhe besimet mundin me qenë gabim. Testo. Sfido. Shumica do shemben nën ekzaminim.
Vëre çka rezonon. Kur diçka ndihet e vërtetë në trup, jo vetëm në mend, kushtoji vëmendje. Intuita jote osht busulla. E din rrugën për shtëpi edhe kur mendja osht e humbe.
Beso parehatin. Kujtimi kush je do me thânë lëshim i atij që pretendove me qenë. Kjo nuk osht e rehatshme. Ke kalu vite duke ndërtu atë veten e rreme. Lënia e saj me vdekë ndihet si vdekje. Por nuk osht vdekje. Osht lindje.
Pse ka rëndësi
Mundesh me pyetë: Pse ka rëndësi kush jam "vërtetë"? Kam ni jetë me jetu. Fatura me pagu. Përgjegjësi me përballu.
Ja pse ka rëndësi:
Çdo vendim që merr prej ni identiteti të rremë të çon ma larg prej rrugës sate. Çdo lidhje e ndërtuar mbi ni version të maskuem të vetes osht e zbrazët në thelb. Çdo arritje e ndjekun me provu diçka ndaj dikujt që nuk je ti osht e zbrazët kur arrihet.
Ankthi që ndien osht hendeku mes kush pretendon me qenë dhe kush je vërtetë.
Depresioni osht pikëllimi i jetës së jetës së dikujt tjetër.
Paqetësia osht vetja jote autentike që troket prej brenda, duke kërkue me u lëshue.
Mundesh me e injoru këtë tërë jetën. Shumë e bajnë. Arrinë në fund dhe kuptojnë që kaluen dekada duke qenë dikush që kurrë nuk ishin. Duke ndjekë gjana që kurrë nuk deshën vërtetë. Duke performue për ni publikë që kurrë nuk po shihte vërtetë.
Ose mundesh me ndalu. Tash. Sot.
Mundesh me fillu punën e kujtesës.
Ji AI NJËRI që kujton
Kjo osht për çka osht vërtetë JI AI NJËRI.
Jo bërja dikush i ri. Kujtimi kush ke qenë gjithmonë. Nën programim. Nën frikë. Nën versionin e pranueshëm që krijove me mbijetue ni botë që shpërblen konformitetin.
Nuk ke lindë me u përshtatu. Ke lindë me qenë plotësisht, pa ndjesi faji, pa dyshim ti vetë. Ajo vetë osht ende aty. Duke pritë. Durues. I pandryshum prej të gjitha viteve të harresës.
Puna jote e vetme osht me kujtu.
Dhe pastaj me pasë guximin me qenë ai person. Çdo ditë. Pa ndjesi faji. (E lidhur: Pse je këtu.)
Bota nuk do ta bajë këtë të lehtë. Bota përfiton prej harresës sate. Prej pajtueshmërisë sate. Prej ekzistencës sate të vogël, të sigurt, shoqërisht të pranueshme.
Por nuk je këtu me e ba botën të rehatshme.
Je këtu me u zgjue. Me kujtu. Me u ba kush je vërtetë.
Kjo osht ftesa.
Ji ai njëri që e pranon.
---
Gati ta vesh ne praktike? Mat ndryshimin tend te identitetit dhe shiko ku qendroni vertet.
