Të gjithë flasin për jetën në momentin e tashëm.
Ji prezent. Rri prezent. Fuqia e tashit. Ndërgjegjshmëria. Vetëdija.
Fjalët kanë ba aq të zakonshme që pothuajse kanë humbë kuptimin e tyne. Ni copë tjetër këshillë vetëndihmje me tu përkulë dhe me e injoru. Ni gjë tjetër që e din se duhet me ba por disi nuk arrin kurrë.
Por çka nëse problemi osht se askush nuk shpjegoi kurrë çka osht vërtetë momenti i tashëm?
Jo si koncept. Si përvojë. Si diçka që mundesh me e accesu tash.
Ma lër me provu tri definicione të ndryshme. Dhe pastaj ni mënyrë me e kuptu vërtetë.
Definicioni i parë: Momenti para-dërgue
Ndaje fjalën ndryshe. Jo tash-ëm. Para-dërgu.
Diçka që u dërgu para.
Para çka? Para se e more. Para se ishe i vetëdijshëm për të. Para se mbriti në ndërgjegjen tande.
Momenti i tashëm osht ni dhuratë që u para-dërgu ty. Prej jetës. Prej universit. Prej çkadoqoftë don me e quajt forcën që animon ekzistencën.
Çdo moment osht ni dorëzim. Ni pako që mbrin në derën tande. Nuk e porosité. Nuk e krijove. Thjesht u shfaq. Ni dhuratë që u dërgu para se dije me e pritë.
Kur e sheh momentin kështu, mirënjohja bëhet automatike. Je duke marrë dhurata vazhdimisht. Pyetja osht nëse je duke i hapu ose duke i lânë të grumbullueme te dera.
Definicioni i dytë: Momenti "para"
Konsidero ni ndarje tjetër. Momenti para.
"Para" do me thânë përpara.
Momenti i tashëm osht momenti përpara.
Përpara çka?
Përpara mendimit.
Ky osht çelësi që çkyç gjithçka.
Momenti i tashëm nuk osht ni mendim. Momenti i tashëm osht çka ekziston para se del mendimi. Boshllëku mes mendimeve. Hapësira e vetëdijes së pastër para se mendja fillon me komentue.
Shumica e personave jetojnë në mendim. Mendojnë për të kaluemën. Shqetësohen për të ardhmen. Narrojnë të tashmen ndërsa ndodh. Ni rrymë e pafundme komentari mendor që krijon ni shtresë mes tyre dhe përvojës së drejtpërdrejtë.
Momenti i tashëm osht momenti para gjithë asaj. Përvoja e papërpunueme, e paprocesume e të qenit i gjallë para se mendja përzihet.
Kur e gjen atë hapësirë para-mendimit, diçka e jashtëzakonshme ndodh. Paqe. Jo sepse gjithçka osht perfekte. Por sepse mendja, e cila osht burimi i pothuajse tërë vuajtjes, qetësohet.
Definicioni i tretë: Dhurata
Definicioni ma i thjeshtë. Momenti i tashëm osht ni dhuratë.
Ni dhuratë.
Jo ni moment që duhet me e duruar ose menaxhu ose mbijetue. Ni dhuratë që mundesh me e marrë. Ni dhuratë që mbrin e freskët çdo çast, ndryshe prej çkadoqoftë që erdhi para, kurrë me u përsërit. (Lexo me shume rreth Rregullimi emocional.)
Shumica e personave e trajtojnë jetën si obligim. Diçka me kalu. Ni seri problemesh me zgjidh dhe pengesash me kapërcy.
Por çka nëse osht vërtetë ni seri dhuratash? Momente që dalin prej asgjësë. Përvoja që dalin për asni qëllim tjetër përveçse me u përjetue.
Nuk e fitove këtë moment. Nuk e meritove në asni kuptim transaksional. U dha. Lirisht. Kjo osht natyra e dhuratave.
Mënyra me e kuptu vërtetë
Definicionet janë të mira. Por janë ende mendime. Ende koncepte. Ende ni hap larg përvojës së vërtetë.
Kështu ma lër me të tregue çka osht vërtetë momenti i tashëm. Jo përmes shpjegimit. Përmes tregimit të drejtpërdrejtë.
Ndalo me lexue për ni moment.
Vëre që je duke marrë frymë.
Vëre që je ulë ose në këmbë dikund.
Vëre që ka tinguj rreth teje.
Tash vëre: Kush osht duke vërejt?
Ka ni vetëdije që osht e vetëdijshme për frymëmarrjen. Ni vetëdije që osht e vetëdijshme për trupin. Ni vetëdije që osht e vetëdijshme për tingujt.
Ajo vetëdije nuk osht ni mendim. Vetëdija osht prezente para se del ndonjë mendim për vetëdijen.
Ajo vetëdije osht momenti i tashëm.
Jo përmbajtja e përvojës. Jo mendimet për përvojën. Vetëdija vetë. Dijënia që ekziston para fjalëve. Prezenca që osht thjesht këtu, pavarësisht çka ndodh.
Kjo osht çka mësuesit shpirtërorë duen me thânë kur flasin për prezencë. Kjo osht drejt çka meditimet tregojnë. Kjo osht "tashi" për të cilin Eckhart Tolle shkroi ni libër të tërë.
Nuk osht ni koncept me kuptu. Osht ni përvojë me pasë. Dhe tashmë je duke e pasë. Tash. Pyetja e vetme osht nëse e vëren.
Pse mendimet vjedhin momentin
Ja problemi.
Momenti që mendon për momentin e tashëm, nuk je ma në të.
Mendimi të nxjerr prej prezencës dhe në abstraksion. Nuk je ma duke përjetue drejtpërdrejt. Je duke mendu për përjetimin. Ka ni shtresë mendjeje mes teje dhe jetës.
Kjo nuk osht ni defekt në dizajnin tand. Mendja osht ni mjet i jashtëzakonshëm. Mundëson planifikim, mësim, komunikim, kreativitet. Osht çka ndan përvojën njerëzore prej formave tjera të ndërgjegjes.
Por mendja ka tendencë me vrapue vazhdimisht. Me narrua gjithçka. Me të nxjerrë prej përvojës së drejtpërdrejtë dhe në komentar për përvojën.
Dhe kur jeton në komentar, e humb përvojën.
E kaluema ekziston vetëm në mendim. E ardhmja ekziston vetëm në mendim. Vetëm momenti i tashëm osht vërtetë real. Por mundesh me e accesu vetëm kur mendimi osht i qetë.
Praktika
Atëherë si kthehesh te momenti i tashëm kur ke dale në mendim?
E thjeshtë. Vëre që ke dale.
Kaq.
Momenti që vëren se ishe i humbun në mendim, ke kthye. Vërejtja ndodh në momentin e tashëm. Mendimi nuk mundet me e vërejt veten. Vetëm vetëdija mundet. (E lidhur: Ruaje Paqen Tënde.)
Kështu praktika nuk osht me ndalu mendimin. Kjo osht e pamundshme dhe kundërproduktive. Praktika osht me vërejt kur je i humbun në mendim dhe me u kthye te hapësira para-mendimit.
Vëre frymëmarrjen. Vëre trupin. Vëre tingujt.
Vëre vetëdijen që osht duke vërejt.
Kthehu.
Do dalësh përsëri. Sigurisht që do dalësh. Mendja osht ni makinë prodhuese mendimesh. Nuk do ndalojë kurrë me gjenerue mendime.
Por mundesh me u kthye gjithmonë. Në çdo moment. Pavarësisht sa larg ke dalë. Momenti i tashëm osht gjithmonë këtu, duke pritë që ta vëresh.
Gjithçka osht në rregull këtu
Ja çka do zbulosh kur kalon kohë në momentin e tashëm:
Gjithçka osht në rregull.
Jo në rregull në kuptimin që asgjë nuk osht gabim në botë. Shumë osht gabim. Por në rregull në kuptimin që në këtë moment, në këtë frymëmarrje, në këtë vetëdije, ka paqe.
Vuajtja ekziston në mendim. Në histori për të kaluemën. Në frika për të ardhmen. Në gjykime për të tashmen.
Por në momentin para mendimit, ka thjesht përvojë. Neutrale. E plotë. As e mirë as e keqe derisa mendja e etiketeon.
Kjo osht liri. Jo liri prej vështirësisë. Liri prej shtresës mendore që kthen vështirësinë në vuajtje. Hapësira ku jeta mundet me u përjetue drejtpërdrejt, pa filtrin e komentarit të vazhdueshëm.
Ji AI NJËRI që kthehet
Kjo osht çka mëson JI AI NJËRI.
Jo me jetu në ni gjendje permanente vetëdije pa mendim. Kjo nuk osht e mundshme dhe as e dëshirueshme. Mendja osht ni mjet i fuqishëm. Përdore.
Por me ditë që mundesh me u kthye. Që prezenca osht gjithmonë e disponueshme. Që pavarësisht sa humbesh në mendim, në shqetësim, në keqardhje, në frikë, momenti i tashëm osht ni vërejtje larg.
Ji ai njëri që kthehet.
Jo njëherë. Jo pas ni retrajtë meditimi. Vazhdimisht. Gjatë ditës. Çdo herë që vëren se ke dalë.
Kjo osht praktika. Kjo osht rruga. Kjo osht çka do me thânë vërtetë jetesa në momentin e tashëm.
Jo ni destinacion. Ni kthim i vazhdueshëm.
Dhurata u dërgu para se dije me e kërkue.
Osht duke pritë.
A je duke e marrë?
---
Gati ta vesh ne praktike? Kontrollo rezultatin tend te rrezikut te djegies dhe shiko ku qendroni vertet.
